Europejska polityka rodzinna
	Martyna Łaszewska-Hellriegel
	02/2010

Unia Europejska ma coraz większy wpływ na kształtowanie głównych nurtów polityki rodzinnej państw członkowskich, mimo że regulacji w tej materii jest niewiele, a te co są znajdują się w przepisach dotyczących kompetencji ekonomicznych i socjalno-politycznych.

Ostateczne powodzenie polityki rodzinnej, której głównym celem jest rodzenie się wystarczającej liczby dzieci – zależy od indywidualnych wyborów kobiet i mężczyzn, planów prokreacyjnych i wychowawczych rodziców. Nie oznacza to jednak wezwania państw do bezczynności. Czego państwo nie może uregulować (bo dotyczy prywatnej sfery wolności osobistych), to może przynajmniej wspierać, a czego nie może zlecić – może choćby zainicjować.

Aktywizacja Komisji Europejskiej w zakresie polityki rodzinnej wynika z ponurych prognoz demograficznych dla niemal wszystkich państw UE i ogólnie – dla Wspólnoty. Pojedyncze krajowe uregulowania prawne w poszczególnych państwach nie układają się w spójną koncepcję. Jej zarysowanie wymaga zaś odpowiedzi na szereg fundamentalnych pytań, wypracowania nowych standardów i rozwiązania sprzeczności, które wydają się być kwadraturami koła.